Πριν μερικά χρόνια, όταν βρισκόμουν πίσω από τα κάγκελα λόγω τη πολιτικής μου δράσης, με επισκέφτηκαν δύο Ευρωπαίοι «αναρχικοί», που δεν είχα ξανασυνατήσει μέχρι τότε. Μου είπαν πως συμφωνούσαν με τις απόψεις και την ενέργειά μου. Όμως, ένα πράγμα φαινόταν να τους ενοχλούσε και από τότε που «ελευθερώθηκα» έχω καταλάβει, μέσω της αλληλογραφίας μου με άτομα από το λεγόμενο ντόπιο και διεθνή ακτιβίστικο/αναρχικό χώρο, πως το να ονομάζεις έναν πυρήνα FAI είναι μεγάλο θέμα.
Ένα από αυτά, που με ρώτησαν εκείνοι οι δύο Ευρωπαίοι, είναι το γιατί «ονόμασα» τον πυρήνα επίθεσης. Τους απάντησα με πολύ απλή λογική: ονομάστηκε Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία γιατί μοιραζόμαστε τις ίδιες ιδέες σποραδικής επίθεσης και κριτικής στην οργάνωση, που προέρχεται από τον εξεγερσιακό αναρχισμό.
Ήταν μια συνειδητή επιλογή να δωθεί ταυτότητα στην εξέγερση, είτε ατόμων είτε ομάδων, ενάντια στο μηχανισμό ελέγχου. Ήταν μια χειρονομία αλληλεγγύης σε κάθε αναρχικό κρατούμενο στον κόσμο και ιδιαίτερα στον καλό μας φίλο (Luciano Tortuga), που τότε βρισκόταν στο νοσοκομείο μετά από μια αποτυχημένη βομβιστική επίθεση σε μια τράπεζα, η οποία του προκάλεσε πολλούς τραυματισμούς. Η FAI είναι επίσης η ενσάρκωση της ιδέας της σποραδικής επίθεσης και της γενικευμένης κριτικής στους ειδικούς της δράσης, όπως οι επαγγελματικές τρομοκρατικές οργανώσεις και ο μαρξιστικού-λενινιστικού ιεραρχικά δομημένος και με φιλοσοφία πρωτοπορίας ένοπλος αγώνας του παρελθόντος. Επίσης, δεν πρόκειται απαραίτητα για ένοπλο αγώνα, αλλά για το ότι οπλιζόμαστε ενάντια στη μηχανή.
Το ερώτημα εκείνων των δύο Ευρωπαίων προερχόταν από την ίδια την κριτική στην οργάνωση: την ονομασία της επίθεσης με ένα είδους αόρατης οργάνωσης, σε αυτήν την περίπτωση της FAI/IRF. Προσπάθησα, όμως, σύντομα να τους εξηγήσω πως πρόκειται για μια πολύ απλή λογική για κάθε συνειδητή ατομικότητα, που θέλει παθιασμένα να πολεμήσει το καπιταλιστικό σύστημα. Δεν είχα συναντηθεί ούτε αλληλογραφήσει με τη FAI πριν εκτελέσω εκείνην την ενέργεια, αλλά κατάλαβα πολύ καλά τις ιδέες, που βρίσκονται πίσω της. Και για μένα, η δράση μας ήταν και ένας τρόπος επικοινωνίας μεταξύ αναρχικών ατομικοτήτων διεθνώς. Και έτσι έγινε και ήμουν πολύ χαρούμενος όταν διάβαζα και άκουγα πως τόσες πολλές ενέργειες αλληλεγγύης είχαν γίνει για την υπόθεσή μου και δε σκέφτηκα ποτέ πως ήταν κάτι που αφορούσε αποκλειστικά τη FAI/IRF, αλλά ένας πυροκροτητής, ένα τεστάρισμα της θεωρίας μας και ένας τρόπος δράσης και οργάνωσης. Για μένα, η FAI/IRF ήταν ένα διεθνές σημείο συνάντησης, όπως πολλά φυλακισμένα μέλη της ΣΠΦ έχουν επανειλλημένα πει και συμφωνώ μαζί τους. Γιατί το συναίσθημα ενδυνάμωσης, αυτονομίας και το πάθος να προχωρήσεις μπροστά με τη διαλεκτική έννοια των όρων, είναι ξεκάθαρα. Δε χρειάζεται να έχεις την ικανότητα να φτιάχνεις βόμβες, ούτε καν μολότοφ, χρειάζεται μόνο η επιθυμία για επίθεση, για την υπονόμευση του συστήματος, που συνεχίζει να μας κάνει να αισθανόμαστε ανίσχυροι στην καθημερινότητά μας. Και αυτό σημαίνει τη διάρρηξη ενός κομματιού του συστηματικού ελέγχου στις ζωές μας.
Ήμουν ένας από εκείνους τους «τρελούς», που έπιασαν τη φωτιά και χάρηκα όταν εκείνη δεν έσβησε και συνέχισε να μεγαλώνει μέσα σε ακόμη μεγαλύτερα σχέδια, όπως το σχέδιο Νέμεσις. Πόσοι συνειδητοποιημένοι αναρχικοί δεν ονειρεύτηκαν, όχι μόνο να κάνουν τους ισχυρούς να τρέμουν, αλλά και να υποχωρούν από το μέτωπο, έστω και για λίγο;
Αλλά, τα θλιβερά νέα της συνήθους ιδεολογικής διαφωνίας γύρω από το κοινωνικό και το ατομικό, με έκαναν να συνεχίζω να αμφιβάλλω για ολόκληρη την ιδέα του κινήματος. Γνώριζα όταν με συνέλαβαν και με δίωξαν πως αποτελούσα απειλή για την ατζέντα του κοινωνικού κινήματοςκαι τις συνελεύσεις του, στις οποίες συμμετείχα και ήμουν πολύ ενεργός παλιότερα.
Ένα κίνημα είναι ηλίθιο, όταν δεν αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα της επίθεσης και ότι η φυλάκιση θα είναι πάντα ένα λογικό επακόλουθο για εκείνους, που επιθυμούν να καταστρέψουν το σύστημα. Το κράτος και ο καπιταλισμός έχουν όντως μεγάλα όπλα, ένοπλους στρατιώτες και μονάδες αντιμετώπισης ταραχών, αλλά κάπως μπορεί να αντιληφθεί και να συγκρίνει πως χίλιοι άνθρωποι που διαδηλώνουν για υψηλότερους μισθούς δεν είναι τόσο επικίνδυνοι για την εξουσία, συγκριτικά με εκείνα τα άτομα που καίνε ένα μικρό κομμάτι των ιδιοκτησιών της, δηλώνοντας πως δε θα είναι πια υποτακτικά και δείχνοντας πως δεν απαντούν πλέον στην εξουσία με ελεγχόμενο τρόπο.
Η FAI/IRF είναι ίσως απλά ένα όνομα για κάποιες ατομικότητες που μοιράζονται τις ίδιες ιδέες, αλλά είναι επίσης και μια εμπειρία δράσης και οργάνωσης και όχι ένα είδος φετιχισμού. Δεν υπάρχουν ούτε άτομα, ούτε ομάδες που μονοπωλούν ιδέες, γιατί ο διάλογος και η συζήτηση συνεχίζεται ακόμα. Η δράση δε σταμάτησε ποτέ. Όμως, πώς τοποθετούνται τα κοινωνικά κινήματα σε σχέση με αυτούς τους «απόβλητους» εξεγερμένους; Ακούω πως το χάσμα γίνεται μεγαλύτερο. Αντί να κάνουν διάλογο, πολλοί από τους αποκαλούμενους «ακτιβιστές» των κοινωνικών κινημάτων που γνώριζα, επιλέγουν να παραμένουν σιωπηλοί και να δημιουργούν μια απόσταση, φοβούμενοι μήπως συνδεθούν με παράνομες πράξεις. Αλλά, τι λογικές είναι αυτές για αναρχικούς; Η για αυτούς, που ισχυρίζονται πως έχουν διαβάσει την εγγελιανή διαλεκτική ή αυτό, που είπε ο θεός τους ο Karl Marx, να κάνουν τη θεωρία πράξη;
Δεν ξέρουμε όλοι πως η εξουσία δε θα φθαρεί απλά με την αριθμητική ανάπτυξη του κινήματός μας; Έχω πείρα δεκαετιών μιας πρακτικής αναρχικού κοινωνικού κινήματος, που δεν οδήγησε πουθενά.
Ακόμα και στο λεγόμενο τρίτο κόσμο, πολλοί αναρχικοί που ξέρω νιώθουν πολιτικά σωστοί, μόνο εάν οι σύντροφοί τους από τη Δύση κάνουν το ίδιο πράγμα. Αλλά, επιθέσεις ενάντια στο σύστημα γίνονται κάθε μέρα. Δε γίνονται με πολιτική ή απολίτικη πρόθεση, γίνονται για την επιβίωση ή για πολλούς λόγους· κάθε συνειδητά αναρχικός πρέπει να ξέρει πως καπιταλισμός σημαίνει κρίση. Απέκρυψαν αυτά τα ζητήματα ως «φυλάκιση εγκληματιών», που δε χωρούν στη λογική τους και είναι μια αληθινή πραγματικότητα των δικών τους αντιφάσεων. Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι κάτι τόσο δύσκολο να χωνέψουν. Εκτός αν το να είναι κάποιος αναρχικός σημαίνει να είναι ένα «τίμιο και καλό άτομο», ώστε να εντυπωσιάσει την κοινωνία, για την οποία στην τελική οι αναρχικές ιδέες είναι η καλύτερη επιλογή.
Αν είναι έτσι, τότε ίσως οι σημερινοί αναρχικοί πρέπει να ξαναδιαβάσουν τους παλαιότερους, οι οποίοι έγραψαν τις ιστορίες τους με τόσες αντιφάσεις ενάντια στην κοινωνία και τις ατομικές τους αρχές, που ξεπερνάει τον καιρό τους.
Ακόμα και εκείνοι οι μουσάτοι τύποι, με των οποίων κάποιες θεωρίες δε συμφωνώ και που πολλοί εξ αυτών λέκιασαν την ιστορία του πολιτισμού με τη δράση τους, λένε το ίδιο πράγμα: οι αναρχικοί είναι πάντα ενάντια στην τωρινή κοινωνία, η οποία είναι οργανωμένη από το κράτος και το κεφάλαιο.
Ποιος έχει καλύτερη αντίληψη; Ένας κλέφτης, που πέρασε την περισσότερη ζωή του φυλακισμένος, γνωρίζοντας πως η καθημερινή ζωή σημαίνει συνεχή πόλεμο ενάντια στο σύστημα, που θέλει αυτόν, την οικογένειά του, τους αγαπημένους του ή όποιον άλλον να πεθαίνει από την πείνα ή να κοιμάται στο δρόμο μέσα στο κρύο· εκείνοι που κοίτονται σχεδόν νεκροί στα νοσοκομεία, επειδή δεν έχουν ασφάλεια ή χρήματα για ιδιωτικό νοσοκομείο ή ο αναρχικός που ξυπνάει το πρωί και πηγαίνει στο γραφείο του ή στο πανεπιστήμιο;
Το θέμα δεν ήταν ποτέ η FAI/IRF. Το θέμα είστε εσείς, οι αυτο-αποκαλούμενοι αναρχικοί, που θα έπρεπε να αναρωτηθείτε: Πρόκειται όντως για το αν κάποιος ταυτοποιεί ή δίνει όνομα στην εξέγερσή του ενάντια στο συστηματικό έλεγχο; Ή το χρησιμοποιούμε απλά για τα προσχήματα, ως παραπέτασμα και όχι ως πραγματική επιθυμία για να «σπαταλήσουμε τη μεγάλη μας ψυχή… ώστε να φέρουμε ένα άστρο που χορεύει σε αυτόν τον κόσμο»;
Είχα εμπλακεί μονάχα στον εμπρησμό της ιδιοκτησίας μιας τράπεζας και στην τοποθέτηση εκεί έντεκα προκηρύξεων και η κυβέρνηση έκανε σαν υστερική. Δεν ήμασταν περισσότεροι από τρεις. Τι θα συνέβαινε, αν οι εκατοντάδες σποραδικοί «τρελοί-ες άνδρες και γυναίκες» σχημάτιζαν τις δικές τους παρόμοιες ομάδες επαναστατικών επιθέσεων ενάντια στο σύστημα; Πόσες είναι οι πιθανότητες;
Αλλά, όχι. Δεν βλέπω να συμβαίνει κάτι τέτοιο, γιατί διαψεύστηκα πολλές φορές από τους περισσότερους αυτο-αποκαλούμενους αναρχικούς και ξέρω ποιος δε θέλει κάτι τέτοιο. Ίδια είναικαι η περίπτωση των αυτο-αποκαλούμενων μαρξιστών, που ήθελαν απλά να παραμείνουν στις ακαδημαϊκές τους καριέρες. Υποθέτω πως όλοι ξεχάσαμε τη φράση, που ειπώθηκε πριν δεκαετίες, «ας βρει ξανά η θεωρία την πράξη».
Πώς μπορεί ένας καθηγητής, που διδάσκει τη μαρξιστική ιδεολογία και δεν κάνει τίποτα στη ζωή του από το να παραμένει στην ακαδημαική του καριέρα, να αυτο-αποκαλείται ψευδαισθητικά μαρξιστής; Ή ένας αναρχικός που δεν έχει καν τα κότσια να πει στους συντρόφους του ότι διαφωνεί γιατί και η διαφωνία σημαίνει να την κάνεις πράξη.
Η Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία είναι μια συνεκτική άρνηση της παρατεταμένης σιωπής και του ιδεολογικού αδιεξόδου. Δε χρειάζεστε τη FAI και η FAI δε σας χρειάζεται. Γιατί η ζωή σας είναι δική σας και εμείς δε θα είμαστε ποτέ εκεί για να σταματήσουμε εκείνους, που σας είπαν να σκύβετε το κεφάλι κάθε μέρα.
Η FAI είναι ένας δυνατός θόρυβος τρόμου για εκείνους που σιωπούν σαν ένα κοπάδι πρόβατα και εκείνους που βόσκουν αυτό το κοπάδι.
Eat
Ο Eat είναι ένας εγωιστής-μηδενιστής από το Βόρνεο (Ινδονησία), που φυλακίστηκε το 2011 για τη συμμετοχή του στον εμπρησμό ενός ΑΤΜ, με την υπογραφή Πυρήνας «Ζήτω ο Luciano Tortuga» FAI Ινδονησίας. Ο Eat είναι πλέον ελεύθερος. Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες για την υπόθεση στη μπροσούρα “Menyerang! Στιγμιότυπα του αναρχικού πολέμου από την Ινδονησία», των εκδόσεων Έρεβος.
———
Μετάφραση: Inter Arma
Πηγή: Περιοδικό 325, τεύχος #11 (σελ. 51-52)
