Ανάληψη ευθύνης από την οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας

Στις 10 Απρίλιου του 2014 ο Επαναστατικός Αγώνας πραγματοποίησε βομβιστική επίθεση εναντίον της Διεύθυνσης Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδας στην οδό Αμερικής, όπου στεγάζεται και ο μόνιμος αντιπρόσωπος του ΔΝΤ στην Ελλάδα Ουές Μακ Γκρου. Αν και το χτύπημα στόχευε την Τράπεζα της Ελλάδας, ζημιές υπέστησαν και τα κεντρικά γραφεία της τράπεζας Πειραιώς τα οποία βρίσκονται ακριβώς απέναντι, γεγονός που καθιστά ακόμα πιο επιτυχημένο το χτύπημα, αφού η τράπεζα Πειραιώς εξελίχτηκε με την εξαγορά της Αγροτικής σε μία από τις μεγαλύτερες συστημικές ελληνικές τράπεζες, επωφελήθηκε από την ληστρική μνημονιακή πολιτική που εφαρμόζεται εναντίον του ελληνικού λαού τα τελευταία χρόνια και είναι ένας από τους οικονομικούς παράγοντες που είναι συνυπεύθυνοι για τα δεινά του.

Η επίθεση πραγματοποιήθηκε με αυτοκίνητο-βόμβα που περιείχε 75 κιλά εκρηκτικής ύλης πετρελαιοαμμωνίτιδας (ΑΝFO). Τέσσερα χρόνια ακριβώς μετά το κατασταλτικό χτύπημα εναντίον της οργάνωσης και ενώ το κράτος, όπως και πολλοί εχθροί του ένοπλου αγώνα πανηγύριζαν για την “επιτυχία της εξάρθρωσης” του Επαναστατικού Αγώνα, η ενέργεια αυτή έρχεται να τους διαψεύσει. Η επίθεση εναντίον της Τράπεζας της Ελλάδας αφιερώνεται στον αναρχικό σύντροφο Λάμπρο Φούντα, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα που σκοτώθηκε σε ένοπλη συμπλοκή με αστυνομικούς στην Δάφνη στις 10 Μαρτίου 2010 κατά τη διάρκεια προπαρασκευαστικής ενέργειας της οργάνωσης. Ο σύντροφος έχασε τη ζωή του σε απόπειρα απαλλοτρίωσης αυτοκινήτου που θα χρησιμοποιόταν σε ενέργεια του Επαναστατικού Αγώνα στα πλαίσια της στρατηγικής της οργάνωσης εκείνης της περιόδου-περίοδο έναρξης της οικονομικής κρίσης. H στρατηγική αυτή αποσκοπούσε στο να χτυπηθούν και να σαμποταριστούν δομές, θεσμοί και πρόσωπα με κεντρικό ρόλο στη μεγαλύτερη ιστορικά αντιλαϊκή επίθεση που επρόκειτο να διεξαχθεί με την υπογραφή του πρώτου μνημονίου τον Μάιο του 2010. Ο Λάμπρος Φούντας αγωνίστηκε και έδωσε την ζωή του

Ελλάδα: Ανάληψη ευθύνης από τη FAI/IRF για σαμποτάζ σε προϊόντα Coca-Cola και Nestle [Video]

ΣΧΕΔΙΟ “ΠΡΑΣΙΝΗ ΝΕΜΕΣΙΣ”

                             

I. Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟΣ.

 

Σπάμε τη σιωπή. Η ζωή μας μοιάζει με κατεψυγμένο προιόν έτοιμο προς πώληση. Ζούμε μέσα σε τσιμεντένιες μητροπόλεις του πολιτισμού σας, εκτελούμε πειθήνια τις εντολές των διευθυντών, των αφεντικών, των ανωτέρων, σαν προγραμματισμένα ρομπότ, αναπνέουμε το μολυσμένο αέρα των βιομηχανιών σας, κινούμαστε και πεθαίνουμε στους αυτοκινητόδρομους ταχείας κυκλοφορίας των εμπορευμάτων σας, πιστεύουμε στα ψεύτικα είδωλα του χρήματος, επιθυμούμε σύμφωνα με τις προσταγές των διαφημίσεων, ερωτευόμαστε μέσα από οθόνες, επικοινωνούμε μέσα από πληκτρολόγια , φυλακίζουμε τον εαυτό μας μέσα σε τοίχους από βιτρίνες πολυκαταστημάτων, σειριακούς αριθμούς και barcodes. Μέχρι εδώ… Δραπετεύουμε από τη φυλακή σας. Γνωρίζουμε πως όλοι σήμερα μιλάνε για την κατάρα της οικονομικής κρίσης. Οι ιεροκύρηκες της πολιτικής προσπαθούν να διορθώσουν τους αριθμούς, να βελτιώσουν τις στατιστικές, να βρουν κοινωνικές συνταγές θεραπείας και υποσχέσεις σωτηρίας…

Κανείς όμως δε λέει πως η οικονομία, δηλαδή η κυριαρχία του χρήματος στις κοινωνικές σχέσεις είναι “επίτευγμα” του πολιτισμού που μας ταίσατε και μας διδάξατε τόσα χρόνια.

Την ίδια στιγμή κανείς δεν ασχολείται με τη δολοφονία της φύσης, το βασανισμό και τη θανάτωση των ζώων και γενικά την εξόντωση του ίδιου του ανθρώπου από τον ολοκληρωτισμό της επιστήμης της τεχνολογίας, των εργαστηριακών πειραμάτων, της πυρηνικής ενέργειας, των ραδιενεργών “ατυχημάτων”, των μεταλλαγμένων προιόντων, του κανιβαλισμού της μαζικής κρεατοπαραγωγής, της μόλυνης των ωκεανών, των χημικών όπλων, των γενετικών επεμβάσεων, της καταστροφής των δασών…

Δε θα μιλήσουμε, όμως, παραπάνω για αυτά τώρα. Δημιουργούμε μόνο την πρόκληση. Σύντομα θα τοποθετηθούμε δημόσια για να ανοίξει ένας διάλογος με πράξεις.

Προς το παρόν, χρησιμοποιήσαμε τα εργαλεία του εχθρού εναντίον του. Ταίσαμε, λοιπόν, τον πολιτισμό με το δηλητήριο που παράγει.

Χιλή: Σχέδιο Φοίνικας, Πράξη 8η (16 Νοέμβρη 2013, Σαντιάγο)

Σχέδιο Φοίνικας, Πράξη 8η (Χιλή): Αντιεκλογική δράση με εμπρηστικό/εκρηκτικό μηχανισμό σε αλληλεγγύη στη Μόνικα Καμπαγέρο και στον Φρανσίσκο Σολάρ.

Δεν είμαστε θεατές, αλλά δηλωμένοι εχθροί κάθε μορφής κυριαρχίας.

Σήμερα, κραδαίνοντας τα όπλα της ζωής και τις ιδέες της ανταρσίας, θελήσαμε να δωρίσουμε λίγη αναρχική ορμή.

Πεπεισμένοι/-ες ότι η παρούσα κατάσταση πραγμάτων δεν συντηρείται μοναχά απ’ όσους διαχειρίζονται την κυριαρχία, αλλά κι από την εθελοδουλία όσων την προσυπογράφουνε στα μουλωχτά, αποφασίσαμε σήμερα να επιτεθούμε μ’ έναν εμπρηστικό/εκρηκτικό μηχανισμό στο 98ο Εκλογικό Συμβούλιο της κοινότητας Λα Ρέινα (στο Σαντιάγο).

Ο εν λόγω θεσμός αποτελεί ένα ακόμη γρανάζι της δημοκρατικής μηχανής, λόγω του ρόλου που παίζει στην υλικοτεχνική οργάνωση της όλης εκλογικής διαδικασίας στην περιοχή. Με απλούς όρους, διορίζει τις εφορευτικές επιτροπές, μέλη των σωμάτων ψηφολεκτών και αντιπροσώπους των εκλογικών τμημάτων, συν του ότι είναι ο φορέας που καθορίζει τα εκλογικά κέντρα.

Δεν καμουφλάρουμε τις σκοτεινές μας προθέσεις.

Γιατί να περάσει κανείς στην επίθεση; Η αναρχία δεν θα πρέπει ν’ αναλώνει ενέργεια πασχίζοντας να εμποδίσει το βήμα του εσμού των πολιτών κατά το δημοκρατικό τελετουργικό των εκλογών αλλά, απεναντίας, να επιχειρεί να καταδείξει ότι οποιοσδήποτε διάλογος ανάμεσα στους σπάστες και στην εξουσία είναι αδύνατος. Θα πρέπει ν’ αποζητά τη σύγκρουση, αντί για ελπιδοφόρα κελεύσματα αποφυγής του λάθος δρόμου.

Οι εκκλήσεις για αποχή απ’ την ψηφοφορία, για οικοδόμηση της Λαϊκής Εξουσίας, για αναγραφή των αρχικών «AC» (Συντακτική Συνέλευση) στα ψηφοδέλτια, για άκυρο, για λευκό, για μία ψήφο στη λογική «το μη χείρον βέλτιστον» δεν σημαίνουνε τίποτ’ άλλο παρά αναθέματα στη γλώσσα των πολιτών, τα οποία ουδέποτε βάζουν στην πρέσα το κουμάντο της κυριαρχίας.

Η μοναδική πραγματικά αξιοπρεπής απάντηση απέναντι σε τόση εξαθλίωση είναι το αντεξουσιαστικό ντου στις πολλαπλές πτυχές και μορφές του. Είναι η παρότρυνση στον εμπρησμό με κάθε μέσο. Είναι ο εμπρησμός ο ίδιος, κι επίσης τα χέρια που τον κάνουν πράξη, η άθραυστη βούληση όποιου/όποιας μάχεται μέχρι τελευταίας ανάσας με ό,τι μέσα έχει εύκαιρα.

Κόντρα στη δημοκρατία, κόντρα στη μιζέρια μερικών αναρχικών.