Δακρυγόνα/ασφυξιογόνα:
Το δακρυγόνο ανακαλύφθηκε από κάποιους αμερικάνους χημικούς στα
1928. Αναπτύχθηκε σαν όπλο στη διάρκεια του ΄Β Παγκοσμίου Πολέμου αλλά
χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα για πρώτη φορά στον πόλεμο του Βιετνάμ.
Την πιο συχνή του χρήση όμως βρήκε στα επόμενα χρόνια από τις
κατασταλτικές δυνάμεις των κρατών ενάντια σε διαδηλώσεις και
κινητοποιήσεις του “εσωτερικού εχθρού”. Η χρήση του αποσκοπεί στο να
καταστήσει το “θύμα” ανίκανο να αντισταθεί ή να ξεφύγει ώστε να περάσει
υπό τον έλεγχο των δυνάμεων της τάξης. Οι πιο κοινοί τύποι
δακρυγόνων/ασφυξιογόνων στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ είναι οι: CS
(o-chlorobenzylidenemalononitrile) και CN (w-chloroacetophenone).
Κάποιες συνέπειες της έκθεσης του οργανισμού σ’ αυτά είναι: έντονος
ερεθισμός των ματιών που προκαλεί δάκρια ή και προσωρινή τύφλωση,
ερεθισμός των βλενογόννων της μύτης, της τραχείας, των πνευμόνων, βήχας,
ερεθισμός του λάρυγγα και του στομάχου, τάση για εμετό, πιθανότητα
διάρροιας, άγχος-αύξηση των σφιγμών, εφίδρωση, δερματικοί ερεθισμοί. Σε
περιπτώσης εισπνοής μεγάλης ποσότητας, έχει καταγραφεί σε τοξικολογική
μελέτη ακόμη και χημική πνευμονίτιδα αλλά και θανατηφόρο πνευμονικό
οίδημα, καρδιακές προσβολές, γαστρεντερίτιδα, ηπατοκυτταρικές λοιμώξεις,
θάνατοι.
Το CS ιδιαίτερα, είναι αλκαλικός διαλύτης σουλφυδρυλικών ομάδων και
πιθανόν του DNA. Ενδέχεται λοιπόν να προκαλεί ακόμα και γενετικές
μεταλλάξεις.
