ΣΧΕΔΙΟ “ΠΡΑΣΙΝΗ ΝΕΜΕΣΙΣ”
I. Η ΣΙΩΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΥΣΟΣ.
Σπάμε τη σιωπή. Η ζωή μας μοιάζει με κατεψυγμένο προιόν έτοιμο προς πώληση. Ζούμε μέσα σε τσιμεντένιες μητροπόλεις του πολιτισμού σας, εκτελούμε πειθήνια τις εντολές των διευθυντών, των αφεντικών, των ανωτέρων, σαν προγραμματισμένα ρομπότ, αναπνέουμε το μολυσμένο αέρα των βιομηχανιών σας, κινούμαστε και πεθαίνουμε στους αυτοκινητόδρομους ταχείας κυκλοφορίας των εμπορευμάτων σας, πιστεύουμε στα ψεύτικα είδωλα του χρήματος, επιθυμούμε σύμφωνα με τις προσταγές των διαφημίσεων, ερωτευόμαστε μέσα από οθόνες, επικοινωνούμε μέσα από πληκτρολόγια , φυλακίζουμε τον εαυτό μας μέσα σε τοίχους από βιτρίνες πολυκαταστημάτων, σειριακούς αριθμούς και barcodes. Μέχρι εδώ… Δραπετεύουμε από τη φυλακή σας. Γνωρίζουμε πως όλοι σήμερα μιλάνε για την κατάρα της οικονομικής κρίσης. Οι ιεροκύρηκες της πολιτικής προσπαθούν να διορθώσουν τους αριθμούς, να βελτιώσουν τις στατιστικές, να βρουν κοινωνικές συνταγές θεραπείας και υποσχέσεις σωτηρίας…
Κανείς όμως δε λέει πως η οικονομία, δηλαδή η κυριαρχία του χρήματος στις κοινωνικές σχέσεις είναι “επίτευγμα” του πολιτισμού που μας ταίσατε και μας διδάξατε τόσα χρόνια.
Την ίδια στιγμή κανείς δεν ασχολείται με τη δολοφονία της φύσης, το βασανισμό και τη θανάτωση των ζώων και γενικά την εξόντωση του ίδιου του ανθρώπου από τον ολοκληρωτισμό της επιστήμης της τεχνολογίας, των εργαστηριακών πειραμάτων, της πυρηνικής ενέργειας, των ραδιενεργών “ατυχημάτων”, των μεταλλαγμένων προιόντων, του κανιβαλισμού της μαζικής κρεατοπαραγωγής, της μόλυνης των ωκεανών, των χημικών όπλων, των γενετικών επεμβάσεων, της καταστροφής των δασών…
Δε θα μιλήσουμε, όμως, παραπάνω για αυτά τώρα. Δημιουργούμε μόνο την πρόκληση. Σύντομα θα τοποθετηθούμε δημόσια για να ανοίξει ένας διάλογος με πράξεις.
Προς το παρόν, χρησιμοποιήσαμε τα εργαλεία του εχθρού εναντίον του. Ταίσαμε, λοιπόν, τον πολιτισμό με το δηλητήριο που παράγει.
