Με τελικό προορισμό τους εσωτερικούς μας δαίμονες...
Κάτοικος στη χώρα του παγωμένου χρόνου εδώ κα ένα χρόνο σχεδόν, ο πάγος έχει εξαπλωθεί πλέον και στο σώμα μου. Μονότονη καθημερινότητα επαναλαμβανόμενες κινήσεις, γενική ακινησία. Εδώ τα σύνορα έχουν μεταμορφωθεί σε σιδερένιες πόρτες και τοίχους.
Περπάτημα το προαύλιο, σαράντα βήματα πάνω-κάτω
τριανταπέντε βήματα δεξιά-αριστερά. Μετά τοίχος. Πάνω-κάτω, πάνω-κάτω,
δεξιά-αριστερά, δεξιά-αριστερά. Με τον καιρό αρχίζεις να αποστηθίζεις
ανατριχιαστικές λεπτομέρειες από τα πέτρινα σύνορα που σε εμποδίζουν να
κάνεις το τεσσαρακοστό πρώτο σου βήμα, το πού βρίσκονται τα διάφορα
ορνιθοσκαλίσματα, πού είναι το κάθε εξόγκωμα. Σκέφτομαι ότι είναι λογικό
αφού κάθε μέρα τα συναντάω αμέτρητες φορές μπροστά μου.
Το ρολόι που κρύβω μέσα στο σώμα μου, έχει παγώσει κι αυτό.
Κι ας γνωρίζω ότι ο χρόνος της ζωής μου κυλάει αντίστροφα
προβληματίζομαι, οι μαθηματικοί υπολογισμοί της φυλακής για την παραμονή
μου εδώ, μου φέρνουν αηδία. 3/5 υφ’ όρων απόλυση, 1/3 της ποινής σκαστό
για άδεια, έχεις να βγάλεις τόση φυλακή με τόσα μεροκάματα, τόση χωρίς
αυτά.
Πάντα σιχαινόμουνα τα μαθηματικά που καθορίζουν τη ζωή μου.
Αν είχα κάποια κλίση προς τα εκεί μάλλον ποτέ δεν θα επέλεγα μία τέτοια
ζωή. Μία απλή εξίσωση από τους γραφειοκράτες της επαναστατικής
λογιστικής θα με είχε πείσει. Αναρχία + αντάρτικο πόλης= παρανομία=
θάνατος ή φυλακή, θα μου έλεγαν και τώρα θα πίστευαν ότι έχουν
δικαιωθεί. Τον κακό τους τον καιρό θα τους έλεγα και τότε και τώρα. Η
ανθρώπινη ζωή δεν χωράει σε κλάσματα και εξισώσεις. Και το πάθος για
ελευθερία δεν στοιχειώνεται από κανένα φάντασμα της συνθηκολόγησης. Απλό
σαν τις μαθηματικές εξισώσεις της ήττας που τόσο απεχθάνομαι.
