Αντιμετώπιση δακρυγόνων (σύντομο εγχειρίδιο)

Δακρυγόνα/ασφυξιογόνα:

Το δακρυγόνο ανακαλύφθηκε από κάποιους αμερικάνους χημικούς στα 1928. Αναπτύχθηκε σαν όπλο στη διάρκεια του ΄Β Παγκοσμίου Πολέμου αλλά χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα για πρώτη φορά στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Την πιο συχνή του χρήση όμως βρήκε στα επόμενα χρόνια από τις κατασταλτικές δυνάμεις των κρατών ενάντια σε διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις του “εσωτερικού εχθρού”. Η χρήση του αποσκοπεί στο να καταστήσει το “θύμα” ανίκανο να αντισταθεί ή να ξεφύγει ώστε να περάσει υπό τον έλεγχο των δυνάμεων της τάξης. Οι πιο κοινοί τύποι δακρυγόνων/ασφυξιογόνων στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ είναι οι: CS (o-chlorobenzylidenemalononitrile) και CN (w-chloroacetophenone).

Κάποιες συνέπειες της έκθεσης του οργανισμού σ’ αυτά είναι: έντονος ερεθισμός των ματιών που προκαλεί δάκρια ή και προσωρινή τύφλωση, ερεθισμός των βλενογόννων της μύτης, της τραχείας, των πνευμόνων, βήχας, ερεθισμός του λάρυγγα και του στομάχου, τάση για εμετό, πιθανότητα διάρροιας, άγχος-αύξηση των σφιγμών, εφίδρωση, δερματικοί ερεθισμοί. Σε περιπτώσης εισπνοής μεγάλης ποσότητας, έχει καταγραφεί σε τοξικολογική μελέτη ακόμη και χημική πνευμονίτιδα αλλά και θανατηφόρο πνευμονικό οίδημα, καρδιακές προσβολές, γαστρεντερίτιδα, ηπατοκυτταρικές λοιμώξεις, θάνατοι.

Το CS ιδιαίτερα, είναι αλκαλικός διαλύτης σουλφυδρυλικών ομάδων και πιθανόν του DNA. Ενδέχεται λοιπόν να προκαλεί ακόμα και γενετικές μεταλλάξεις.

Εγχειρίδιο σε περίπτωση σύλληψης

1. Βασική επιδίωξη της ανάκρισης [είτε γίνεται από την αστυνομία, είτε γίνεται από τον δικαστή] είναι να συλλέξει όσα περισσότερα στοιχεία γίνεται για το ποιος είσαστε, τι κάνετε, για το κάθε τι που θα μπορούσε να ενοχοποιήσει εσάς ή κάποιον άλλο. Θεωρητικά βέβαια, η ανάκριση έχει σκοπό να αποδείξει την ενοχή ή την αθωότητα σας. Η πράξη όμως, έχει αποδείξει πως την αστυνομία πολύ λίγο την ενδιαφέρει η δεύτερη περίπτωση.

2. Η αστυνομία μπορεί να ενεργεί όλες τις ανακριτικές πράξεις και χωρίς εισαγγελική παραγγελία, όταν πρόκειται για αυτόφωρο έγκλημα ή όταν υπάρχει κίνδυνος από την αναβολή να χαθούν τα ίχνη κάποιου εγκλήματος. Σημαντικό είναι, ότι ο αστυνομικός κρίνει αν υπάρχει κίνδυνος από την αναβολή, οπότε η αστυνομία έχει πάντα το δικαίωμα της ανάκρισης.

Σύμφωνα με τις διατάξεις του κώδικα ποινικής δικονομίας, αυτοί που μπορούν να κάνουν ανάκριση, είναι ο δικαστής και ο αστυνομικός. Για να γίνει η ανάκριση, πρέπει ο εισαγγελέας να εκδώσει ένα έγγραφο που να απευθύνεται στον τακτικό ανακριτή ή στους αστυνομικούς και να τους εξουσιοδοτεί να κάνουν ανάκριση για μια συγκεκριμένη πράξη. Αυτό, βέβαια, δεν ισχύει στις δύο παραπάνω περιπτώσεις.

3. Όταν ανακρίνεστε, πρέπει να βρίσκεστε διαρκώς σε εγρήγορση. Δεν πρέ­πει να είστε αφελής και να πιστέψετε ότι καταθέτοντας στον ανακριτή θα αποδείξετε την αλήθεια, ότι θα σας καταλάβουν, ότι θα τα καταφέρετε. Οι καλές ανακρίσεις -για εσάς- είναι αυτές που δεν περιέχουν τίποτα. Εκείνες που δεν δίνουν καμία πληροφορία για κανέναν.

Σκοπός της ανάκρισης -για αυτούς- είναι να συλλέξει όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες μπορεί για το άτομο σας, για τους αγώνες που συμμετέχετε, τα μέσα που χρησιμοποιείτε. Και όχι μόνο για εσάς, αλλά και για τους φίλους σας, για όλους εκείνους που αγωνίζονται μαζί σας. Μην τους “προσφέρεστε”, μην τους δείξετε καμία οικειότητα.

Όχι μόνο δεν πρέπει να λέτε τίποτα, αλλά πρέπει να είστε ερμητικά κλειστοί. Μην μπερδέψετε όμως, την άρνηση απά­ντησης με μια άσκοπη επιθετικότητα, που θα ανεβάσει τους τόνους χωρίς λόγο. Μην ξεχνάτε ότι παίζετε στο γήπεδο τους. Η ψυχραιμία, η αποφασι­στικότητα και η ξεκάθαρη άρνηση συνεργασίας, είναι η απάντηση στη βία και τις απειλές τους, στις υποσχέσεις και τα ψέματα τους.

ΑΝΑΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

1. Όταν σας ανακρίνει η αστυνομία, το πρώτο σας μέλημα είναι να μάθετε ποια είναι η θέση σας: αν είστε μάρτυρες, κατηγορούμενοι ή ύποπτοι, αν δηλαδή υπάρχουν ενδείξεις εναντίον σας για κάποια παράνομη πράξη.

Βασικές αρχές αντιπαρακολούθησης

Κάποιες γενικές αρχές και σκέψεις για την αποφυγή της παρακολούθησης.

Παρακολούθηση για τις αρχές και το παρακράτος σημαίνει να ελέγχονται συστηματικά αλλά και αποσπασματικά οι κινήσεις και οι ενέργειες προσώπων ή ομάδων, χωρίς αυτοί να το γνωρίζουν ή να έχουν ενημερωθεί σχετικά.

Αντιπαρακολούθηση είναι κάθε τακτική που βοηθά στο να αποφεύγεται ή να γίνεται πολύ δύσκολος ο έλεγχος μέσω της παρακολούθησης.

Κύρια προτεραιότητα για την αντιπαρακολούθηση είναι η προστασία της πληροφορίας. Οι άνθρωποι από φυσικού τους δημιουργούν συνήθειες, μέσα από τις οποίες γίνεται εύκολο να καταγραφούν οι ενέργειές μας.

Σπάζοντας τις συνήθειες που έχουμε μέσα στην καθημερινότητα, δυσκολεύουμε πάρα πολύ την συστηματική παρακολούθηση, γιατί δεν είναι εύκολο να εντοπιστούν οι συγκεκριμένοι χρόνοι μέσα στους οποίους κάνουμε κάθε ενέργειά μας.

Αυτό δε σημαίνει ότι χρειάζεται να αλλάζουμε ώρες εργασίας, συνήθειες του φαγητού κ.τ.λ. Αντίθετα, πρέπει κάθε ενέργεια που δεν θέλουμε να εντοπίζεται στα πλαίσια της παρακολούθησης να είναι ενσωματωμένη μέσα στην καθημερινότητά μας. Πρέπει κάθε τέτοια ενέργεια να είναι ενταγμένη μέσα στη ζωή.

Αλλάζοντας τη διαδρομή που ακολουθούμε για να πάμε στο χώρο εργασίας, χωρίς να ακολουθούμε κάποια συγκεκριμένη μέθοδο, δυσκολεύουμε το να καταγραφούν οι κινήσεις μας. Αν αρχίσουμε να εισάγουμε τυχαία ραντεβού ή δραστηριότητες μέσα σε ενέργειες που μπορεί να παρακολουθούνται, αυτό δημιουργεί ένα τεχνητό θόρυβο της πληροφορίας που προκύπτει αυτόματα και εμποδίζει την ξεκάθαρη καταγραφή των αλλαγών που κάναμε μέχρι εκείνη τη στιγμή.